انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا به آزمونی فراتر از جابه‌جایی قدرت در کنگره تبدیل شده است؛ آزمونی برای سنجش تاب‌آوری دموکراسی در برابر رئیس‌جمهوری که شکست انتخاباتی ۲۰۲۰ را نپذیرفت و اکنون بار دیگر سایه تقلب و بحران را بر صندوق‌ها انداخته است.
سقوط محبوبیت ترامپ؛ فرصت دموکرات‌ها و بحران رهبری
انتخابات سوم نوامبر در شرایطی برگزار می‌شود که محبوبیت دونالد ترامپ به پایین‌ترین سطح خود رسیده است. نظرسنجی مشترک نیویورک‌تایمز و دانشگاه سیِنا (Siena University) در ۲۱ اکتبر، میزان تأیید عملکرد او را ۳۶ درصد اعلام کرد؛ نظرسنجی رویترز و ایپسوس نیز این رقم را ۳۱ درصد نشان داد. تورم بالا و هزینه‌های جنگ ایران، نارضایتی عمومی را تشدید کرده و موقعیت جمهوری‌خواهان را در آستانه انتخابات آسیب‌پذیر ساخته است.
بااین‌حال، دموکرات‌ها نیز از بحران هویت و رهبری رنج می‌برند. اختلاف میان میانه‌روها و جناح چپ، از جمله سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا، بر سر مالیات، خدمات درمانی و اسرائیل، مانع شکل‌گیری یک دستورکار مشترک شده است. رقابت پرتنش «عبدل السید» در میشیگان و هشدار چهره‌های تشکیلاتی حزب درباره گرایش‌های چپ‌گرایانه، نمونه‌ای از این شکاف است.
پیروزی بدون برنامه؛ دموکرات‌ها در جست‌وجوی هویت
مسئله دموکرات‌ها صرفاً اختلافات داخلی نیست؛ این حزب هنوز نتوانسته جایگزینی سیاسی و برنامه‌ای روشن در برابر ترامپ ارائه کند. «چاک شومر» و «حکیم جفریز»، رهبران دموکرات در کنگره، با محبوبیت محدودی روبه‌رو هستند و چهره‌ای در تراز «باراک اوباما» یا «بیل کلینتون» نیز هنوز در افق سیاسی حزب دیده نمی‌شود.
«سام روزنفلد»، استاد دانشگاه کولگیت، معتقد است دموکرات‌ها به دلیل فقدان رهبری و جهت‌گیری مشخص، ظرفیت محدودی برای مدیریت اختلافات داخلی دارند. «سارا لانگول»، جمهوری‌خواه مخالف ترامپ، نیز در کتاب تازه خود این ضعف را چنین توصیف کرده است: دموکرات‌ها یک دهه را صرف واکنش به اقدامات جمهوری‌خواهان کرده‌اند، به‌جای آنکه برنامه‌ای قابل‌باور برای آینده ارائه دهند.
چهار کرسی تا تغییر قدرت؛ آزمون جمهوری‌خواهان
برای تغییر کنترل کنگره، دموکرات‌ها به کسب خالص چهار کرسی در هر یک از دو مجلس نیاز دارند. جمهوری‌خواهان اکنون با اکثریت ۲۱۸ به ۲۱۴ در مجلس نمایندگان و ۵۳ به ۴۷ در سنا حکومت می‌کنند. تصاحب سنا اهمیت ویژه‌ای دارد، زیرا این مجلس در انتصاب مقام‌های دولتی و قضایی نقش تعیین‌کننده‌ای دارد و می‌تواند دامنه اختیارات ترامپ در این حوزه را محدود کند.
سابقه انتخابات ۲۰۰۶ نیز برای جمهوری‌خواهان هشداردهنده است؛ زمانی که نارضایتی از جنگ عراق و رسوایی‌های سیاسی، کنترل هر دو مجلس را از دست جورج دبلیو بوش خارج کرد. اکنون جنگ ایران، افزایش هزینه‌های زندگی و اختلاف برخی جمهوری‌خواهان با ترامپ بر سر سیاست خارجی، شرایطی مشابه از نظر فشار سیاسی ایجاد کرده است.
ششم ژانویه؛ نگرانی اصلی فراتر از شمارش آرا
مهم‌ترین نگرانی، تنها نتیجه انتخابات نیست، بلکه واکنش ترامپ به شکست احتمالی است. تجربه ششم ژانویه ۲۰۲۱ و تلاش برای جلوگیری از تأیید پیروزی «جو بایدن»، همچنان سایه سنگینی بر انتخابات آمریکا انداخته است. برخی کارشناسان احتمال دستکاری آرا، رد نتایج یا حتی استفاده از قانون شورش برای اعزام نیروهای نظامی را مطرح می‌کنند.
بااین‌حال، «جاستین لویت»، کارشناس انتخابات، تأکید دارد که اداره انتخابات در اختیار مقام‌های ایالتی و محلی است و مداخلات موردنظر ترامپ لزوماً امکان اجرایی شدن ندارند. به گفته او، خطر مهم‌تر آن است که تهدیدها رأی‌دهندگان را از حضور در پای صندوق‌ها بترساند.
در نهایت، حتی انتقال مسالمت‌آمیز قدرت نیز به‌تنهایی نمی‌تواند اعتماد ازدست‌رفته به نهادهای آمریکا را بازسازی کند. انتخابات سوم نوامبر نه فقط میزان نفوذ ترامپ بر جمهوری‌خواهان، بلکه توان نظام سیاسی آمریکا برای حفظ قواعد رقابت و انتقال قدرت را در معرض آزمونی جدی قرار می‌دهد.
نظر شما